Rocky was mijn eerste poedeltje en het was liefde op het eerste gezicht. Onze connectie was dieper dan de gebruikelijke band tussen een hond en zijn baasje. 
Al snel stond voor mij vast dat hij nooit weg zou gaan en altijd aan mijn zijde zou blijven.
Echter, de omstandigheden waren niet ideaal. 

Mijn dierbare schat voelde zich steeds minder thuis in onze roedel.
Hij had behoefte aan controle over zijn omgeving, maar dat lukte hem niet meer.
Steeds vaker merkte ik dat hij rust verloor en moeite had met de situatie.
Uit liefde voor hem wilde ik dit aanvankelijk niet onder ogen zien en ik kon me niet voorstellen hem een nieuwe thuis te geven.
Ik heb alles gedaan wat binnen mijn macht lag om hem de rust te bieden die hij zo nodig had.
Helaas is dat niet gelukt, zeker niet met regelmatig loops teefjes in huis.
Voor hem was het afzonderlijk zijn van mij of de roedel een ware hel.

Uiteindelijk heb ik de moeilijke beslissing moeten nemen hem te laten gaan naar een fantastisch, gepensioneerd koppel, waar hij het enige hondje is.
Daar krijgt hij alle aandacht en liefde die hij verdient.
Als deze mensen zelfs maar de helft van de liefde voor hem voelen zoals ik dat doe, dan zit hij daar perfect op zijn plek.
Gelukkig ben ik ervan overtuigd, dat is mijn enige troost.

Hem laten gaan was de pijnlijkste keuze die ik ooit heb moeten maken. Het verdriet en de leegte zijn ongelooflijk intens.

Ondertussen heeft de roedel zich aangepast; de rust is teruggekeerd voor de hondjes en Rocky voelt zich steeds beter bij zijn nieuwe mensen....

Gelukkig heb ik een prachtige dochter van hem, ons zwart phantom meisje Zohra 🩷

16/04/2026  Tamara